Yanlız.

 "Biliyorum . Her birinizin ne kadar yetersiz olduğunu, nasıl görünürseniz görünün özgüvensiz durduğunuzu, omzunuzda bir ele ihtiyaç duyduğunuzu, yanlızlığı insanlara gösterdiğinizin tersine hiç sevmediğinizi, yanlız olmak istemediğinizi, geceleri yıldızları sayarken birinin bu sonsuzlukta yanınızda durmasını istediğinizi, boşluklara dalıp giderken aklınızın okunmasını, bu koskoca kalabalık ve gürültünün içinde kendi küçük dünyanızda resimlerinizle, müziklerinizle ve hayallerinizle yaşamak istediğinizi biliyorum. Her insanın iyi olduğunu düşünmediğinizi ama insanlara herkesin iyi olduğunu söylediğinizi, inanmak istediğinizi biliyorum. Canınızı yakanları sevdiğinizi ama yalan söylediğinizi, gecelerce ağlamanıza sebep olanları asla affetmeyeceğinizi biliyorum.  Kafanızın içinde kendi kanınızdan kule yapan bir görüntü hayal ettiğinizi, bir kaç hapın zihninizi nasıl karnavala çevirdiğini, bir yangında çığlık atan eşyaları düşündüğünüzü ve denizin dibinde boğulana kadar gülümsediğinizi biliyorum. " dedim, tekrar gülümsedim ve her yanı aynalarla dolu odadan çıktım. Ben boğulmuştum ama gülümsemeye devam ediyordum.

*denizin dibinde boğulana 

kadar gülümsemek alıntıdır.*

**********

Yukarıdaki yazımı okurken "Yalnız" yazmayı bilmediği düşündün belki de. O kelimenin doğru yazımının bu olduğunu düşünmediğim için öyle yazmadım. Bence doğrusu yanlız. Bir yanımız yok, bir parçamız yok. Her ne kadar yalın olsak da yanımız da yok. 

Ben yanlız birisi değilim aslında. O kadar çok arkadaşım var ki. Yalan söylediğimi düşünebilirsiniz ama burası benim samimiyet mekanım. Çoğu kişiyle en az bir merhabalaşmam var. Ya demek istediğim şu dışardan bir göz baksa o kadar kalabalık ki etrafım. O kadar dolu. Yüzüm o kadar gülüyor ki. Sanki mutluyum. Bazen gerçekten mutluyum. Yanımda sevdiklerim varken. Ama gerçek sevdiklerim. Ya da yalancı tebessümlerim o kadar kaplamış ki her yanımı ben gerçek  olanların farkına bile varamıyorum. Bilmiyorum. Bazen kendimi bir odaya kapatıyorum ve birden ağlamaya başlıyorum. Az önce gülüyordum ya az önce gerçekten mutluydum. Değil miydim? İşte dediğim yer burası. Kendimi tanımıyorum galiba. 

Annem bana deli diyor. Şakasına değil anlıyorum. Ciddi. O gibi olmamdan korkuyorlar. Onun biraz rahatsızlıkları var. Ona benzetiyorlar. Onlar değil özür dilerim. Annem. Sadece Annem.

Buradan konuşmak çok eğlenceliymiş. Benimle iletişime geçersen arkadaş olabiliriz. Bir de bu kısım var işte. Benim kendim hakkında bildiğim tek bir şey varsa o da arkadaş edinmeyi sevmem. Gerçekten seviyorum. Farklılıkları seviyorum. Farlı düşünceleri tarzları seviyorum. Ama kalabalıklardan da nefret ediyorum. Annem haklı galiba ben iyi değilim. Ama olsun. Hangimiz iyi, hangimiz mükemmel ki. Şimdi burada sana anlattığım ilk şey miydi bu? Galiba evet. Son olmaması dileğiyle.

Hoş kal benim olmayan ülkemdeki kayıp ruh,

bir gün limanına ulaşman dileğiyle, asla pes etme.

Bizde bu ülkede bir Peter Pan değiliz ama, idare ederiz :)