Anılarda Ölüm.

Anılarda Ölüm.

İnsan sevmez aslında karşısındakini. Yüzüne baktığını, gözlerine konuştuğunu. Her zaman kafasında beslediği yeni bir 'sevgili' yi sever. Bambaşka. Apayrı. Anılarda yaşattığı. Bu sebeptendir ki sevgilinin bedeni ölünce ölmez. Kalbi ölünce ölmez. Ruhu ölünce eksilir ama yok olmaz. Sevgili anılarda öldüğü zaman atılır toprak üstüne. 

O yüzden ben inanıyorum ki insan, kurmacalarla kandırır kendini. Minik bir merhameti sevgi, küçük bir gülüşü umut, dostça bir bakışı da aşk zanneder. Ama sadece zanneder. 

Hayatın önüme koyduğu bir tabak yoktu. Ben de öyle böyle öğreniyordum çalmayı. Yanlış anlamayın çaldığım yok benim, maddi. Duygu hırsızıyım ben. Yaşamadıklarını yaşamış gibi yapan. Tek ve tüm özelliği olmayan hisler olan bir virane parçası. Parçası diyorum kusur bulmayın. Sanatçılar neden parça dermiş şarkılarına bilir misiniz? Eksik olan yanımızı tamamlasın diye. Bırakın da ben tamamlayayım eksik duygularınızı, biraz çalarak biraz uydurarak :)

Ne de olsa bir Peter Pan değiliz ama idare ederiz. Ederiz değil mi?